Мұқағали Мақатаевтың поэзиясындағы табиғаттың рөлі туған жердің табиғаты болып табылады. Мұқағали жырларын табиғат әлемінің, жырға айналған жыл мезгілдері деп топтауға болады. Ақынның «Бір орамын ағытып сәлдесінің», «Ақбас Ата — асқарлар», «Тоқтап қалған керуен», «Таулар тұрып кетпесін», «Ығысыңдар!», «Сағынысып қаппыз ғой, тарланым-ай!», «Қабағы таудың қатулы», «Тәкаппар Тянь-Шаньдағы қайсар аға?» деген сөз тіркестерінен қоғалмайтын таулардың адам, әже мен ата, сәби, керуен бейнесінде көрінуі, қозғалысқа түсуі — Мұқағалинің шығармашылығының шыңы, қазақ әдебиетінің жетістігі.
