Мұрат Мөңкеұлының «Үш қиян» толғауындағы заман келбеті халықтың қара шаңырағы шайқалып, босағасы тари түскендігімен сипатталады . Адам пиғылының арамданып, заманының азғандығы ашына сөз етеді .
«Заманнан заман оралған,
Дүние шіркін соны алған.
Адыра қалғыр бұл қоныс
Қайырсыз екен озалдан» .
Сол кезеңдегі адамдардың өзгеруі, бірін бірі сыйламағандығы, тіпті көре алмаушылығы анық байқалады .